Wonen in het buitenland. Waarom heb ik altijd dit verlangen gehad? Ik kan van alles bedenken, maar echt weten doe ik het niet.
Ik weet alleen dat het er altijd is geweest, soms heel sterk en soms volledig naar de achtergrond verplaatst. En toch, altijd, bij elke keuze die ik maakte, de overweging: is dit handig als ik naar het buitenland vertrek? Zo kocht ik altijd weinig spullen en het liefst klein en licht.
Waarom nu dan toch naar het buitenland te vertrekken? Ondanks wat ik heb opgebouwd met Dyn Wei en ondanks dat ik het hier in Friesland heel fijn heb.
Eerder (zie de post ‘dromen & keuzes’) schreef ik al over mijn twee dromen: in het buitenland wonen én een wijze vrouw worden die anderen ondersteunt in een waardevol, gelukkig en gezond leven.
Vanaf begin 2020 ging die laatste droom voor. Maar nu, nadat ik de laatste jaren ervaring opgedaan heb in het ondersteunen van anderen. Is er weer ruimte gekomen voor die andere droom om op de voorgrond te komen.
Ik begon dit te merken vanaf het moment dat ik begin deze zomer mijn ‘over mij’ pagina aan het herschrijven was. Er klopte iets niet. Het verhaal was niet compleet. Ik miste het buitenland….
Maar op dat moment wilde ik helemaal niet weg. Ik was met allerlei leuke dingen bezig voor Dyn Wei en genoot heel erg van Friesland, mijn vrienden en de natuur.
Toch bleef het verlangen terugkomen en zo gaf ik mijzelf eerst een ultimatum, eind 2024. Dan kon ik gaan. Dan had ik in ieder geval minimaal een jaar gewerkt in de sportschool waar ik in juni dit jaar ben begonnen (want ik kon het toch niet maken na al die wederzijdse investeringen om zo snel al weg te gaan?) En zo waren er nog meer dingen die mijn hoofd bedacht, dat ze belangrijk en verstandig zouden zijn.
Tijdelijk gaf dit rust, totdat ik op een dag opeens heel sterk voelde, ik moet het NU doen. Ik moet stoppen met wachten en uitstellen. Zo’n gevoel dat opeens zo sterk binnenkomt is moeilijk uit te leggen. Maar op dat moment wist ik het heel zeker, ik kon niet meer terug. Mijn hart had gesproken, luidt en duidelijk en nu ging ik er naar luisteren.
Ik schrok ervan! Het raakte me, ik was verdrietig om wat ik hier allemaal achter ging laten. Die eerste dagen na dat moment waren heel overweldigend. Ik moest dit doen. Maar hoe, wat, waar, wanneer? Geen idee, dat moest ik allemaal nog gaan uitzoeken.
En ja, ik gebruik het woord ‘moeten’. Juist terwijl ik mijn klanten altijd spiegel als ze zeggen ‘moeten’. Maar dit ‘moeten’ is niet het ‘moeten’: omdat het van iemand anders moet of vanuit perfectionisme, zelfhaat, angst etc.
Ik bedoel het moeten, om trouw te zijn aan mijn hart. Het voelt als een gift dat ‘moeten’ te kunnen voelen en ernaar te kunnen leven.
Begin 2024 zal ik vertrekken. Over de toekomst van Dyn Wei kan ik nu nog niets zeggen, maar natuurlijk mag je mij altijd benaderen als je vragen hebt, iets wilt delen of wat dan ook.
Ik hoop vooral dat wanneer je het gevoel wat ik beschrijf herkent, je je geïnspireerd voelt om ook jouw hart te volgen!
Veel liefs,
💚
Silke
Why I left the Netherlands #2
Living abroad. Why have I always had this desire? I can think of all kinds of things, but I don’t really know.
All I know is that it has always been there, sometimes very strongly and sometimes completely hidden into the background. And yet, always, with every choice I made, the consideration: is this useful when I go abroad? So I always bought few things and preferably small and light.
Why then go abroad now? Despite what I have built up with Dyn Wei and despite the fact that I really enjoy it here in Friesland.
Previously (see the post ‘dreams & choices‘) I wrote about my two dreams: living abroad and becoming a wise woman who supports others in a valuable, happy and healthy life.
From the beginning of 2020, that last dream took precedence. But now, after gaining experience in supporting others these last years. There has been room again for that other dream to come to the surface.
I started noticing this the moment I was rewriting my ‘about me’ page early this summer. Something wasn’t right. The story was not complete. When was I gonna live abroad?
But at that moment I didn’t want to leave at all. I was busy with all kinds of fun things for Dyn Wei and really enjoyed Friesland, my friends and nature.
Yet the desire kept coming back and so I first gave myself an ultimatum, at the end of 2024. Then I could go. Then I would have worked for at least a year at the gym where I started in June this year (because I couldn’t just leave after all those mutual investments, right?) And there were other things which my mind conceived that they would be important and wise.
This gave me peace temporarily, until one day I suddenly felt very strongly that I have to do it NOW. I have to stop waiting and procrastinating. It is difficult to explain such a feeling that suddenly comes in so strongly. But at that moment I knew for sure, I couldn’t go back. My heart had spoken, loud and clear, and now I was going to listen to it.
I was shocked! It touched me, I was sad about what I was going to leave behind here. Those first days after that moment were very overwhelming. I had to do this. But how, what, where, when? No idea, I still had to figure that all out.
And yes, I use the word ‘must’. Even though I always mirror my clients when they say ‘must’. But this ‘must’ is not the ‘must’: because someone else has to do it or because of perfectionism, self-loathing, fear, etc.
I mean having to, to be true to my heart. It feels like a gift to be able to feel that ‘must’ and to be able to live by it.
I will leave at the beginning of 2024. I can’t say anything about the future of Dyn Wei yet, but of course you can always contact me if you have any questions, want to share something or whatever.
I especially hope that when you recognize the feeling I am describing, you will feel inspired to follow your heart too! Because for your mind it will never be the perfect moment. So follow the heart.
Lots of love,
💚
Silke
Dyn Wei 